Wonderweg is een initiatief van Elsbeth van Apeldoorn (1979).
Zelf heb ik na mijn eerste studiejaar (Algemene Sociale  Wetenschappen) mijn studie een jaar stop gezet omdat ik op dat moment in die studie niet vond waar ik naar op zoek was. Ik kon niet echt onder woorden brengen waar ik naar op zoek was, maar het had iets te maken met een behoefte echt iets bij te dragen aan een mooiere wereld, wat van die wereld te zien en mensen te ontmoeten die met dezelfde idealen rondliepen. Dat leidde in mijn geval tot een verblijf van acht maanden in Zuid-India waar ik meeleefde met de medewerkers van een lokale ontwikkelingsorganisatie.
Ook later op zulke keuzemomenten hielp het mij enorm om even ‘van het pad af’ te stappen en mijn blikveld weer te verruimen. Na mijn studie leidde dat tot ruim een jaar werken in de prachtige bergen van het Unter-Engadin in Zwitserland; en na drie jaar te hebben gewerkt in het voortgezet onderwijs leidde die behoefte aan een breder blikveld tot mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostela.
Voor mij voelde deze tocht vanaf de eerste stappen heel vertrouwd, alsof ik nooit iets anders gedaan had dan lopen. Lopen, mensen ontmoeten, alles wat ik nodig had op mijn rug…het voelde geweldig. Ik heb het toen omschreven als ‘mijn natuurlijke staat van zijn’. Later zei iemand me dat dat misschien eigenlijk ook wel zo is: in onze huidige samenleving hebben we misschien wel een onnatuurlijk snel leefritme gecreëerd waarin we onze dagen indelen volgens het ritme van de klok, van de openingstijden van winkels, van de treintijden; in plaats van het ritme van ons lichaam en dat van de natuur en de aarde.
Onderweg naar Santiago is bij mij het idee geboren om zulke wandeltochten ook met jongeren te gaan lopen. Jongeren die zoeken naar hun eigen pad en daar een klein steuntje in de rug bij kunnen gebruiken. Die net als ik diep van binnen wel weten wat ze willen en waar ze goed in zijn, maar dat ‘onderweg’ een beetje zijn kwijtgeraakt.